Publish

publish: گزارش، صفحه، ایمیل

سه تحویل پشت سر هم. هیچ‌کدام بدون تأیید کاربر به بعدی نمی‌رود.

1. گزارش. با /readable:report یک فایل HTML مستقل بساز. اگر کارتی در چت هست، محتوای همان را عیناً بردار. چون خروجی روی وب میزبانی می‌شود، --inline-figures بده.

2. تأیید. مسیر فایل را به‌صورت لینک بده و بپرس منتشر شود یا نه. تا «بله» نگرفته‌ای هیچ چیزی آپلود نکن.

3. صفحه. یک دستور، از فایل تا لینک:

   node "<this skill dir>/publish.js" <path-to-report.html> [--slug my-report] [--viewer a@b.com]
   

   خودش زیپ می‌کند، name را از <title> سند برمی‌دارد، و access_mode پیش‌فرض allowlist است. JSON برمی‌گرداند؛ url را به کاربر بده. برای جایگزینی یک صفحهٔ موجود با همان لینک: --page-id <id>.

4. ایمیل. یک کارت readable کوتاه بساز، به لحن /me:write-as-me: دو سه جمله که بگوید این چیست و چرا مهم است، به‌علاوهٔ لینک صفحه. محتوای گزارش را تکرار نکن. آخرش به کاربر بگو از منوی همان کارت گزینهٔ Email را بزند تا آمادهٔ کپی شود.

چرا اسکریپت، نه ابزار MCP

ابزار pages_create_from_zip آرشیو را base64 می‌گیرد. یک گزارش ۷۵۰ کیلوبایتی با فونت جاسازی‌شده حدود ۶۳۰ کیلوبایت base64 می‌شود، یعنی صدهزار توکن که باید از کانتکست رد شود و بایت‌هایش هم سالم درنمی‌آید. اسکریپت فایل را از دیسک می‌خواند و خودش POST می‌کند، پس هیچ‌وقت pages_create_from_zip یا pages_create_from_text را مستقیم صدا نزن و محتوای فایل را هم نخوان.

• ورودی می‌تواند یک فایل، یک پوشه (که باید index.html در ریشه داشته باشد)، یا یک زیپ آماده باشد.

• لاگین از همان توکنی می‌آید که mcp-remote نگه داشته. اگر گفت لاگین نیست، پیام خودش دستور را می‌دهد.

• --out file.zip فقط زیپ را می‌سازد و آپلود نمی‌کند، برای وقتی کاربر خودش می‌خواهد آپلود کند.

• زبان هر سه خروجی همان زبان مکالمه است.

• اگر انتشار شکست خورد، همان‌جا بگو، فایل گزارش را تحویل بده و جلوتر نرو.